onvoldoende zicht

Het overkwam mij vanmorgen in de kerk bij het Heilig Avondmaal. Nadat de predikant had uitgenodigd om naar de tafel toe te gaan, dacht ik nog een plekje te zien zodat ik naar voren liep. Het plekje was er wel; de stoel helaas niet.  Ik had het niet goed gezien; geen plaats dus. Op dat moment voel je je niet echt gemakkelijk. 

Gedachten komen naar boven. Ik moet denken aan de gymles op de lagere en middelbare school waarbij ik, vanwege het ( ontbreken van) talent nou niet bepaald als eerste uitgekozen werd voor het team. “geen plaats’.

Ik hoor het van anderen: ‘geen plaats’ in een bepaalde groep op school;  geen uitnodiging voor een verjaardag terwijl de rest van de klas wel is uitgenodigd. Sommigen gaan hierdoor er (later)  letterlijk (psychisch) aan onder door.

Als ik later (alsnog) aan het avondmaal zit moet ik er toch weer verder over na denken. Hoe heten wij anderen welkom (als wij denken dat het ‘vol’ is). Zetten we er een ‘stoel’ bij?  De vluchtelingenproblematiek is niet in een paar zinnetjes op te lossen maar als ik in de afgelopen week hoor dat een broer van een Syrier die nu uit nood in Barneveld woont vermoord is, zet mij dat wel tot nadenken. Maar ook: hoe vaak zet ik anderen stil bij de liefde van God voor deze wereld? Ben ik daarin uitnodigend of blokkeer ik bewust of onbewust de Weg daarnaar toe?

In gastvrijheid zijn we vaak selectief. De vraag is of wij daarin altijd wel het juiste zicht hebben. Herkenbaar?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.